Ik ben 37 jaar en getrouwd met Sander. Samen hebben wij twee kinderen, Brent van 5 en Stella van 2, en bewonen wij met veel plezier een rijtjeshuis in De Bilt. Sander en ik hebben elkaar leren kennen op school, zoals dat gaat als je jong bent. We studeerden allebei aan het conservatorium van Utrecht toen hij mij tijdens een van de bigbandrepetities wel heel erg opviel. Hij speelde, en nog steeds trouwens, saxofoon en ik mocht hem vanaf de rij van de trombones van achteren graag gaande slaan. Het duurde even, maar uiteindelijk kozen we echt voor elkaar en voor een toekomst met elkaar. Samen hebben we al tourend met bands heel Europa onveilig gemaakt. Op 4 april 2013 hebben wij elkaar het ja-woord gegeven. 

Begin april 2014, vlak voordat onze zoon Brent werd geboren, werd ik ernstig ziek. Ik was op dat moment 25 weken zwanger. Ik bleek het HELLP syndroom te hebben en dit was zowel voor mij als voor ons kleintje levensbedreigend. Na een paar dagen ziekenhuis werd de situatie zo ernstig dat de doktoren besloten ons kindje hals over kop te halen. Brent had een heel moeilijke start. Hij woog slechts slechts 590 gram en zijn kleine lichaam en organen waren nog zo onderontwikkeld dat het kantje boord was. Maar hij is een vechter, dus hij redde het. Na 2 maanden op de NICU in de couveuse en nog eens 2 maanden op de Neonatologie afdeling te hebben gelegen mocht hij naar huis. 

Het HELLP syndroom bleek een hoop met me gedaan te hebben. Hoewel ik pas veel later door kreeg hoeveel nou eigenlijk precies. Na anderhalf jaar sukkelen met psychologen en andere therapeuten besloot ik dat het maar eens over moest zijn, en heb ik weer een baan gezocht. Erg goed ging dat niet, maar waarom wist ik nog steeds eigenlijk niet goed. 

In 2017 was ik zwanger van ons tweede kindje. Het was mijn grootste angst om weer ziek te worden en nog meer van mijn gezondheid in te moeten leveren, dus ik had mijn lichaam zo goed mogelijk voorbereid. Veel trainen en medicatie om vasculair zo fit mogelijk te zijn. Tijdens de zwangerschap ging ik elke maand, naast de tweewekelijkse bezoeken aan mijn ‘eigen’ gynaecoloog, naar Maastricht. Hier heeft zich de specialist op het gebied van zwangerschapsvergiftiging gevestigd. Helaas zorgde HG en gevoeligheid voor de grote hoeveelheden medicatie ervoor dat het een zware zwangerschap was. Maar dat gaf niet, alles voor een gezond kind en een gezonde moeder. 

Helaas mocht het niet zo zijn, want in september werd ik weer ziek. Niet zo vroeg in de zwangerschap en niet zo heftig als de eerste keer, maar toch weer ziek. Ons meisje, Stella, werd weer met spoed gehaald na een zwangerschap van precies 35 weken. Ze was met haar 2481 gram groot en ook sterk, dus lang heeft ze niet in het ziekenhuis hoeven te blijven. Met twee weken was ze alweer thuis. 

Nu ik weer ziek was geworden, was mijn grootste angst werkelijkheid geworden. Geen idee hoe ik hier uit zou komen. Maar ik had al eens eerder met dit bijltje gehakt, dus wist ik wat te doen voor een zo snel mogelijk herstel. Binnen 6 weken zat ik bij een revalidatiekliniek die mij er wel weer bovenop zou helpen. Ook ging ik naar de fysio om weer mijn oude conditie terug te krijgen. Maar het mocht allemaal niet baten. Ik zakte steeds dieper weg in het dal. Een geweldige psycholoog, gespecialiseerd in zwangerschapsgerelateerde problematiek, hielp me er bovenop. Maar de klachten, waardoor het leven zo lastig was, bleven. 

Vele onderzoeken later blijkt dat mijn vaten in geheel het lichaam door de plotselinge en heftige stijging van de bloeddruk beschadigd zijn geraakt. Helaas geldt dit ook voor de vaten van de hersenen. Bloeddrukverlagende medicatie om de vaten te ondersteunen mocht helaas niet baten. Het leven staat door deze staat van zijn momenteel stil. Dagen met de kinderen zijn een enorme uitdaging als je aldoor maar moe bent en je niet tegen licht of geluid kan. Laat staan dat ik kan werken of muziek maken. Dagen rijgen zich in saaiheid aan elkaar. 

Daarom heb ik eind vorig jaar besloten om naar Cognitive FX te gaan. Dit is een kliniek in Utah, Amerika, die lichte hersenschade kan ‘genezen’. Hopelijk kunnen zij mij helpen om mijn leven weer op de rit te zetten. Dat ik weer dingen buitenshuis kan doen. Dingen, waar ik in het verleden ook zoveel plezier aan beleefde zoals muziek maken en concerten bezoeken. Maar bovenal hoop ik dat ik weer volledig kan meedraaien in ons gezin zonder daar oververmoeid van te raken. 

Dankzij de gulle giften van familie, vrienden, bekenden en onbekenden, reis ik in April 2020 samen met mijn vader af naar Amerika voor een week lang intensieve therapie. Hopelijk is dit het begin van een stijgende lijn in mijn herstel. Ik houd je op de hoogte!

Persoonlijke Blog

Lees over alles wat mij bezighoudt.

Klik voor meer blogs op

Ik verwachtte het gewoon niet. En toen het mij verteld werd, wilde […]
Handen wassen
Waarom je beter een blok zeep kunt kopen     ‘Een blok […]
Stel je voor: je bent bijna halverwege je leven op een punt […]